Είν' οι μέρες...γκαστρωμένες

Τα τελευταία χρόνια το γνωστικό αντικείμενο στο οποίο δραστηριοποιούνται οι γεωπόνοι ΠΕ έχει διευρυνθεί ανεξέλεγκτα. Καθετί σχετικό με τη γεωργία θεωρείται ότι έχει άμεση συνάφεια με το γνωστικό αντικείμενο των γεωπονικών επιστημών και επομένως θεραπεύεται από γεωπόνους. Πάνω σε αυτή την αυθαίρετη λογική...

χτίστηκαν τα «γεωπονικά» τμήματα (Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας, Αγροτικής Οικονομίας & Ανάπτυξης, Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων & Γεωργικής Μηχανικής, Επιστήμης & Τεχνολογίας Τροφίμων). Η πανεπιστημιακή «γεωπονική εκπαίδευση» στην Ελλάδα παράγει λοιπόν «Γεωπόνους – Βιοτεχνολόγους», «Γεωπόνους – Οικονομολόγους» κοκ., εν ολίγοις πανεπιστήμονες. Στην πραγματικότητα οι απόφοιτοι των τμημάτων αυτών έχουν αποκτήσει μια γενική γεωπονική υποδομή στην οποία στηρίζουν μια εξίσου γενική εξειδίκευση. Παρόλα αυτά, επάρκεια στο αντικείμενο μόνο της βιοτεχνολογίας θα απαιτούσε τουλάχιστον 4 χρόνια σπουδών. Επομένως, στον πενταετή κύκλο σπουδών δεν είναι εφικτό να καλυφθεί το αναγκαίο εύρος γνώσεων που απαιτείται για την κάλυψη και των δύο αυτών γνωστικών αντικειμένων. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης το αποδίδει με ακρίβεια η παλιά περιπαικτική ρήση «ολίγον έγκυος και ολίγων τι παρθένα».
Η εκδοχή βέβαια του πανεπιστήμονα γεωπόνου δεν σταματά στους τίτλους σπουδών. Το μεγαλείο της αυθαιρεσίας εντοπίζεται κυρίως στα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των γεωπονικών σχολών. Με το Π.Δ. 344/2000 οι απόφοιτοι όλων των Γεωπονικών Σχολών έχουν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα. Έτσι, ο Γεωπόνος – Οικονομολόγος είναι (εκτός από οικονομολόγος) τουλάχιστον Ζωοτέχνης και Φυτοτέχνης. Η παραπάνω σχιζοφρένεια γίνεται αποδεκτή φυσικά από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, την «περνά» μέσα στις Υπουργικές του Αποφάσεις και συμπτωματικά εις βάρος των Τεχνολόγων Γεωπονίας. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το παρακάτω παράδειγμα:

ΚΥΑ 323306/14.09.2007
Άρθρο3/παρ.2

«Σε κάθε Διεύθυνση Αγροτικής Ανάπτυξης των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων ορίζεται ένας γεωπόνος, ο οποίος έχει ως αποκλειστικό αντικείμενο τον έλεγχο των ζωοτροφών, και τουλάχιστον ένας αναπληρωτής του, που ονομάζονται Επόπτες Κυκλοφορίας Ζωοτροφών (Ε.Κ.Ζ).

Εν ολίγοις το Υπουργείο με το παραπάνω απόσπασμα του άρθρου 3 θεωρεί ότι :
1. Όλοι οι γεωπόνοι ανεξαρτήτως του τμήματος από το οποίο αποφοίτησαν έχουν επαρκείς γνώσεις (π.χ. ζωοτεχνίας, διατροφής αγροτικών ζώων, τεχνολογίας ζωοτροφών) ώστε να καλύψουν τη θέση του Επόπτη Κυκλοφορίας Ζωοτροφών (Ε.Κ.Ζ).
2. Οι Τεχνολόγοι Γεωπόνοι απόφοιτοι του τμήματος Ζωικής Παραγωγής ΔΕΝ έχουν επαρκή γνώση προκειμένου να καλύψουν τη θέση του Ε.Κ.Ζ. (αν και παρεμπιπτόντως διδάσκονται τα παραπάνω αντικείμενα).


Ο ρόλος του Αναπληρωτή Ε.Κ.Ζ είναι και αυτός ταγμένος στους αποφοίτους ΟΛΩΝ των γεωπονικών τμημάτων. Εδώ όμως το Υπουργείο δείχνει συγκινητική γενναιοδωρία και επί τη βάση του λαϊκού ρητού «ας πάει και το παλιάμπελο», αναφέρει:

«….Ο αναπληρωτής του Επόπτη Κυκλοφορίας Ζωοτροφών (Ε.Κ.Ζ.) μπορεί να είναι ελλείψει (!!!) Γεωπόνου Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης και Τεχνολόγος Γεωπονίας της ίδιας υπηρεσίας….».

και όλα αυτά κατά παράβαση του Π.Δ. 109/1989 που καθορίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των Τεχν. Γεωπόνων Ζωικής Παραγωγής.

Προκειμένου να κατοχυρωθεί ο πλήρης έλεγχος των γεωπόνων στο σύνολο των συναφών επαγγελματικών δραστηριοτήτων και να εξαλειφθούν μελλοντικά οι όποιες αντιδράσεις των συνδικαλιστικών μας οργάνων, ΓΕΩΤΕΕ και πανεπιστημιακοί (υπό την υψηλή εποπτεία του ΤΕΕ) προσπαθούν να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιο συγχώνευσης των ΤΕΙ στα Πανεπιστήμια. Αν και όπως έχω αναφέρει κατ’ επανάληψη είμαι υπέρμαχος της κατάργησης (υπό προϋποθέσεις) των τμημάτων ΤΕΙ με ομοειδή αντικείμενα με αυτά των πανεπιστημίων, ωστόσο το σχέδιο που απεργάζονται τα παραπάνω ιερατεία αποσκοπεί στην μεγαλύτερη δυνατή διεύρυνση των επαγγελματικών αναζητήσεων των δικών τους αποφοίτων και παράλληλα στην υποβάθμιση των πτυχιούχων των ΤΕΙ με την ουσιαστική συρρίκνωση των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων. Αν υπό τις σημερινές συνθήκες παραβιάζονται ξεδιάντροπα τα επαγγελματικά μας δικαιώματα (όπως παραπάνω διαπιστώσαμε), μπορεί να γίνει κατανοητό τι θα επακολουθήσει σε περίπτωση κατάργησης των ΤΕΙ χωρίς την κατοχύρωση της ισοτιμίας (υπό προϋποθέσεις) των επαγγελματικών δικαιωμάτων πτυχιούχων ΤΕΙ και Πανεπιστημίων.
Φυσικά δεν είναι μόνο η κατοχύρωση των Ε.Δ. αλλά και η επικαιροποίησή τους. Είναι αδιανόητο να συζητάμε για το μέλλον του κλάδου μας έχοντας «κατοχυρωμένα» επαγγελματικά δικαιώματα με Π.Δ. του 1989. Το επιστημονικό πεδίο δραστηριοποίησης κάθε κλάδου είναι συνεχώς μεταβαλλόμενο ακολουθώντας τις επιστημονικές εξελίξεις. Έτσι και τα επαγγελματικά δικαιώματα που περιγράφουν το πλαίσιο της επαγγελματικής μας δραστηριοποίησης πρέπει να μεταβάλλονται ακολουθώντας τις εξελίξεις αυτές αλλά και τις ανάγκες της σύγχρονης οικονομίας. Αυτή η αναγκαία επικαιροποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων καθίσταται αδύνατη στην περίπτωση της άνευ όρων κατάργησης των ΤΕΙ. Όπως ειπώθηκε παραπάνω, αυτή είναι και η βασική επιδίωξη όσων προτείνουν την συγχώνευση Πανεπιστημίων – ΤΕΙ. Επίσης, η πρόταση μετεξέλιξης των ΤΕΙ σε Τεχνολογικά Πανεπιστήμια, αν και έχει διαφορετικές αφετηρίες ωστόσο θα επιφέρει στους είδη αποφοιτήσαντες Τεχνολόγους τα ίδια θλιβερά αποτελέσματα.

Για όσους ακόμη επιμένουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης των σχολών μας, καλό θα είναι να αντιληφθούν ότι η συνύπαρξη ομοειδών σχολών ΤΕΙ και Πανεπιστημίων είναι παρωχημένη, αναχρονιστική, αντιεπιστημονική και εξόχως δαπανηρή για τον έλληνα πολίτη. Είναι λοιπόν θέμα ωριμότητας να γίνει αποδεκτή μια ανάλογη πρόταση. Ωστόσο, τα συνδικαλιστικά μας όργανα, για να μην φτάσουν στο σημείο να ρίχνουν νερό σε «τετρημένον πίθον», καλό θα είναι να αναγορεύσουν σε μείζον ζήτημα την διεκδίκηση ισοτιμίας υπό προϋποθέσεις των επαγγελματικών δικαιωμάτων αποφοίτων ΤΕΙ – Πανεπιστημίων ως βασική προϋπόθεση αποδοχής προτάσεων που κατατείνουν στην όποιας μορφής κατάργηση των σημερινών ΤΕΙ.

M.Λ.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΩΝ ΓΕΩΠΟΝΩΝ απασχολούμενων στις βιομηχανικές επιχειρήσεις όλης της χώρας

http://www.pepteg.eu/downloads/sse_pepteg_2008_2009.pdf

ΓΕΩΤ.Ε.Ε. ΟΠΕΚΕΠΕ & ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΙ ΓΕΩΠΟΝΙΑΣ

Το ΓΕΩΤ.Ε.Ε απέστειλε στον Πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ κ. Καρατζόγλου επιστολή διαμαρτυρίας για την μείωση των θέσεων γεωπόνων στην προκήρυξη εποχικού προσωπικού για το 2008.

Κύριε πρόεδρε,

Στις τελευταίες προκηρύξεις που αφορούσαν την πρόσληψη 1400 ατόμων, με σύμβαση εργασίας 6 μηνών, διαπιστώθηκε ότι, σε σχέση με το 2007: Οι θέσεις των γεωπόνων μειώθηκαν κατά 142 σε απόλυτο αριθμό. Το ποσοστό συμμετοχής των γεωπόνων στο συνολικό αριθμό μειώθηκε από 57% το 2007 σε 34% το 2008 (σημείωση δική μου: 4 8 5 άτομα). Αντίθετα, έχουν αυξηθεί, τόσο ο συνολικός αριθμός των θέσεων κατά 300 (ποσοστό αύξησης 27%), όσο και οι θέσεις άλλων ειδικοτήτων (π.χ οι θέσεις των τεχνολόγων γεωπονίας αυξήθηκαν κατά 96,δηλαδή κατά 39% (σ.δ.: 343 άτομα)

Το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο θεωρεί και οφείλει να επισημάνει ότι ο περιορισμός των θέσεων των γεωτεχνικών προς όφελος άλλων ειδικοτήτων, υπονομεύει την δυνατότητα του Οργανισμού να ανταποκρίνεται στον θεσμικό του ρόλο και να διενεργεί άμεσους και έγκυρους ελέγχους, με ορατές συνέπειες και κινδύνους για τη μη έγκαιρη και ορθή ολοκλήρωση των διαδικασιών καταβολής της ενιαίας ενίσχυσης προς τους Έλληνες αγρότες. (σ.δ.: να υποθέσω λοιπόν ότι οι έλεγχοι που διενεργούνται επί δεκαετίες από τους Τεχνολόγους Γεωπονίας των Δ.Α.Α. δεν διαθέτουν ούτε «αμεσότητα» ούτε «εγκυρότητα»;) Δεδομένου ότι, η βέλτιστη οργάνωση και αποτελεσματικότητα των ελέγχων, εξασφαλίζεται κυρίως με τη χρησιμοποίηση προσωπικού υψηλής επιστημονικής κατάρτισης. (σ.δ.: σε αντίθεση με τους Τεχνολόγους Γεωπονίας που διαθέτουν τέτοιου επιπέδου επιστημονική κατάρτιση ώστε η μέτρηση για παράδειγμα προβάτων, να καθίσταται αδύνατη!!) και, είναι κατά την άποψή μας απολύτως αναγκαίο, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, επανακαθορίζοντας τα κριτήρια βάσει των οποίων κατανέμει τις θέσεις διαφόρων ειδικοτήτων στις προσλήψεις εποχικού προσωπικού, να αυξήσει σημαντικά τις θέσεις που αντιστοιχούν σε Γεωτεχνικούς, των οποίων, άλλωστε, η ενασχόλησή τους με τα παραπάνω αντικείμενα, επιβάλλεται από την κείμενη νομοθεσία (σ.δ.: ενώ των Τεχνολόγων Γεωπονίας δεν επιβάλλεται;) Σε κάθε περίπτωση όμως, επιθυμούμε, αλλά και επιβάλλεται να γνωρίζουμε (σ.δ.: αλίμονο !!!) το σκεπτικό που οδήγησε στις παραπάνω αλλαγές κατανομής των θέσεων των ειδικοτήτων που περιλαμβάνονται στις προκηρύξεις του τρέχοντος έτους. Αναμένοντας την απάντησή σας επί των ζητημάτων που θέσαμε παραπάνω, παραμένουμε στην διάθεσή σας για οποιαδήποτε σχετική συνεργασία. (σ.δ.: προκειμένου να αφήσουμε όσο το δυνατό περισσότερους Τεχνολόγους Γεωπονίας άνεργους!)

Διάκριση ΑΕΙ-ΤΕΙ - ξεπερασμένη στην ουσία της

Προσυπογράφοντας την ανάρτηση με θέμα "Περί ΤΕΙ ο λόγος", θα ήθελα να επισημάνω ότι, στη σύγχρονη κοινωνία, η όποια διάκριση μεταξύ αποφοίτων ΑΕΙ-ΤΕΙ και γενικότερα η αναγκαιότητα διάκρισης μεταξύ της τεχνολογικής (κατά τον νομοθέτη) και πανεπιστημιακής εκπαίδευσης φαίνεται περισσότερο στρεβλή και αναχρονιστική τόσο στο πεδίο της επιστημονικής έρευνας - που χαρακτηρίζεται από μια παγκοσμιοποιημένη και απελευθερωμένη από κρατικούς δεσμούς παροχή επιστημονική μόρφωσης για απόκτηση μεταπτυχιακής εξειδίκευσης και διδακτορικών διπλωμάτων - όσο και στο χώρο της οικονομίας και της επαγγελματικής αποκατάστασης των αποφοίτων.

Μία μικρή ιστορική αναδρομή θα διευκολύνει την ουσία του πρώτου σκέλους της παραπάνω διαπίστωσης και θα αποδείξει του λόγου το αληθές. Οι απόφοιτοι ΤΕΙ μέχρι και το 1993 ήταν αποκλεισμένοι από την περαιτέρω εξειδίκευση σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην Ελλάδα από τα, ούτως ή άλλως, ελάχιστα μεταπτυχιακά τμήματα που υπήρχαν τότε στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εκείνοι δε, οι απόφοιτοι ΤΕΙ που επέλεγαν να ξενιτευτούν για την απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου αντιμετώπιζαν την χαρακτηριστική ελληνική παθογένεια ενός συστήματος που τελεί υπό αντίφαση, δηλαδή την μη αναγνώρισή τους από το ελληνικό κράτος (ΔΙΚΑΤΣΑ) τη στιγμή που το ίδιο το ελληνικό κράτος (μέσω ΙΚΥ) παρείχε άφθονες υποτροφίες για απόφοιτους ΤΕΙ. Από την άρση της προφανής αυτής στρέβλωσης, το 1993 με την αναγνώριση των μεταπτυχιακών τίτλων αποφοίτων ΤΕΙ από το ΔΙΚΑΤΣΑ, φτάσαμε στο σήμερα, όπου απόφοιτοι ΤΕΙ γίνονται δεκτοί σε ελληνικά ΑΕΙ για απόκτηση μεταπτυχιακών τίτλων, ακόμα και Διδακτορικών διπλωμάτων, πολλά ΤΕΙ συμμετέχουν σε διατμηματικά μεταπτυχιακά ενώ αποτελεί πραγματικότητα η απόφοιτοι ΤΕΙ με τα κατάλληλα προσόντα να είναι μέλη ΔΕΠ ή συμβασιούχοι (407/86) σε τμήματα ΑΕΙ τόσο ελληνικά όσο και ξένα (να σημειώσω εδώ ότι ο νόμος περί πρόσληψης μελών ΔΕΠ δεν θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ το πτυχίο ΑΕΙ ως βασικό τίτλο σπουδών), ενώ ο αριθμός αποφοίτων με μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικά είναι μεγάλος και διαρκώς αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο ακολουθώντας τις τάσεις των αντιστοίχων αποφοίτων ΑΕΙ. Αυτό που θέλω να καταδείξω με το παραπάνω είναι η διαπίστωση ότι, στο επιστημονικό πεδίο διαφαίνεται η σύγκληση και καταστρατήγηση των διαχωριστικών μεταξύ των «ανώτερων» αποφοίτων ΑΕΙ από τους «κατώτερους» αποφοίτους ΤΕΙ. Το ίδιο διαπιστώνεται και στον ιδιωτικό τομέα που λειτουργώντας με τα κριτήρια ανταγωνιστικότητας και επιχειρηματικότητας ξεπερνά ανεπιστρεπτί τις παραπάνω διακρίσεις αναζητώντας επιστημονικό προσωπικό με την κατάλληλη εξειδίκευση.

Η επερχόμενη ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων καθώς και παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα, ουσιαστικά απαξιώνει παραπάνω τον ρόλο και την ουσία των ΤΕΙ, οδηγώντας τους ολοένα λιγότερους επιτυχόντες τους (οι οποίοι ουσιαστικά είναι φοιτητές πους είχαν ως πρώτη επιλογή τους τα ελληνικά ΑΕΙ) να στραφούν στην πανεπιστημιακή ιδιωτική εκπαίδευση, τουλάχιστον για τις ειδικότητες εκείνες που τους δίνεται η ευκαιρία.

Η παραπάνω διάκριση ωστόσο, ζει και βασιλεύει στην ελληνική δημόσια διοίκηση, η οποία αναμφισβήτητα αποτελεί ευσεβή στόχο επαγγελματικής αποκατάστασης για αξιοσέβαστο αριθμό αποφοίτων (για να μην αναφέρω την συντριπτική πλειοψηφία τους). Στην ουσία όμως η παραπάνω διάκριση δυσχεραίνει περισσότερο την ήδη γραφειοκρατούμενη δημόσια διοίκηση περιθωριοποιώντας τους υπαλλήλους αποφοίτους ΤΕΙ (ιδιαίτερα τεχνολόγων γεωπόνων και δασοπόνων ακόμα και αυτών με μεταπτυχιακές εξειδικεύσεις) στην ενασχόληση με λιγότερο «επιστημονικά» καθήκοντα σε σύγκριση με αυτά των πανεπιστημιακής εκπαίδευσης συναδέλφων τους συμβάλλοντας έτσι στην ήδη προβληματική διεκπεραίωση συσσωρευμένων υποθέσεων. Δεν τρέφω αυταπάτες απαιτώντας από την ελληνική δημόσια διοίκηση εκσυγχρονισμό προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε η διάκριση υπαλλήλων πανεπιστημιακής και τεχνολογικής κατεύθυνσης αποτελεί και άλλοθι για την πολιτεία στην προσπάθεια να υποστηρίξει την αναγκαιότητα ύπαρξης των δύο πυλώνων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Δυστυχώς όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν μια ελληνική πολιτεία που στο εκσυγχρονιστικό όραμά της για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως προωθείται από το Υπ. Παιδείας με τους τελευταίους νόμους, αγνοεί επιδεικτικά τις σύγχρονες τάσεις και την διαμορφούμενη πραγματικότητα, αποδεικνύοντας τοιουτοτρόπως προς κάθε κατεύθυνση, την αδυναμία της να χαράξει μακροπρόθεσμη εκπαιδευτική πολιτική ουσίας. Μια τέτοια πολιτική στόχευση, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να περιλαμβάνει μια ενιαία τριτοβάθμια ανώτατη εκπαίδευση. Για να γίνει μια τέτοια σύγκλιση θα πρέπει η πολιτική της ενιαίας τριτοβάθμιας ανώτατης εκπαίδευσης να απεμπλακεί αφενός, από τον συντεχνιακό εγκλωβισμό των διαφόρων καστών που συντηρούν μια διακριτή και ιεραρχικά δομημένη ανώτατη εκπαίδευση για την διασφάλιση των κεκτημένων τους (διάβαζε ΤΕΕ) και αφετέρου, από την διασύνδεσή της με την μικροπολιτική σκοπιμότητα όπου θυσιάζει την βιωσιμότητα και επιστημονική σκοπιμότητα τμημάτων στο βωμό μιας ψηφοθηρικής περιφερειακής ανάπτυξης.

Οι ευθύνες της πολιτείας στα παραπάνω είναι μεγάλες και αποκλειστικές. Από την ίδρυση των πρώτων ΚΑΤΕΕ και τον οραματισμό που τα συνόδευε (λογικός για τις ανάγκες της εποχής) στο σήμερα όπου επιδείχνει χαρακτηριστική ατολμία, και υιοθετεί μεσοβέζικες λύσεις για να διατηρήσει το σημερινό status-quo σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές επιχειραματολογώντας με τρόπο μοναδικό και γλαφυρό για την αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων σχολών στην Ελλάδα, τη στιγμή που έχουν ξεπεραστεί από όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρή σύγχρονη παιδεία, αλλά σιγά σιγά και από την ίδια την ελληνική πραγματικότητα.

Το δια ταύτα απαιτεί μια ριζική αναδιάρθρωση όλων των τεχνολογικών σχολών στην κατεύθυνση που αναφέρθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση του blog (κατάργηση επικαλυπτόμενων ειδικοτήτων, προσαρμογή σε νέες ειδικότητες κλπ). Εκτιμώ ότι η επιλογή αυτή αποτελεί μονόδρομο και απαιτεί συγκρούσεις. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με το «φαίνεσθε», δηλαδή την διατήρηση ύπαρξης τμημάτων ολιγομελών, κατακτώντας ενδεχομένως μία μοναδική πρωτιά για τα τμήματα αυτά όσον αφορά την αναλογία διδασκόντων προς φοιτητές, παρά με το «είσαι» που θα διασφαλίζει την ποιότητα σπουδών.

Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου
Δρ Τεχνολόγος Δασοπονίας

Λίγες σκέψεις σχετικές με την προηγούμενη ανάρτηση

1ον Ο διαχωρισμός της παιδείας σε πανεπιστημιακή και τεχνολογική σίγουρα δεν συμφέρει τους πτυχιούχους : Οι μεν πτυχιούχοι του πανεπιστημίου έχουν ένα πιο ‘φτηνό‘ ανταγωνιστή στην αγορά εργασία ίδιου ή πιο στενού γνωστικού επιπέδου και οι δε πτυχιούχοι της τεχνολογικής εκπαίδευσης έχουν ένα πτυχίο με τόσο ‘στενό‘ γνωστικό αντικείμενο που συνήθως δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς. Αποτέλεσμα? Όλοι μαζί κάθε χρόνο να αντιμετωπίζουμε τη συμπίεση των ημερομισθίων ή των μισθών μας (αφού άμα ήθελαν να πληρώνουν πολλά θα έπαιρναν γεωπόνο΄...ή...αν είχαν σκοπό να πληρώσουν τα νόμιμα -τα οποία είναι πάρα πολλά- θα προσλάμβαναν τεχνολόγο που παίρνει λιγότερα!) ενώ ταυτόχρονα η ανεργία ‘θερίζει‘ τον κλάδο μας...

2ον Αφού ξεκαθαρίσαμε ότι αυτή η κατάσταση δεν συμφέρει κανέναν μας γιατί η απάντηση δεν είναι κοινή? Οι δήθεν συνδικαλιστές που προβάλλουν χαζο-συντεχνιακά ζητήματα με ποιανού το μέρος είναι? Μήπως οποιαδήποτε θέση που προβάλλει τα δικαιώματα του ενός έναντι του άλλου είναι ύποπτη γιατί τελικά είναι αποπροσανατολιστική?

3ον Σαν τεχνολόγος γεωπονίας (ή γεωπόνος …δεν θα τα χαλάσουμε) δέκα χρόνια μετά την λήψη του πτυχίου μου από τη ΣΤΕΓ –και παρόλο που δουλεύω πάνω στο αντικείμενο-δεν έχω ακόμα κατανοήσει την έννοια της Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (εικάζεται ότι ποτέ δεν την είδα να λειτουργεί αλλά το παραβλέπουμε). Δεν καταλαβαίνω δηλαδή για ποιο λόγο δεν είμαστε πανεπιστημιακή εκπαίδευση ή μεταλυκιακή σχολή… Οι τίτλοι των πτυχίων μας, μας δίνουν ένα τόσο συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο που μόνο το ημερομίσθιο αποφοίτου μεταλυκιακής σχολής ανταποκρίνεται π.χ. στον απόφοιτο ανθοκομίας που ξέρει μόνο να κλαδεύει χωρίς να γνωρίζει το παραμικρό από χημική καταπολέμηση ζιζανίων και στην προσπάθεια του να την εφαρμόσει γίνεται επικίνδυνος για τον εαυτό του, για τους χρήστες αλλά και για ολόκληρο το περιβάλλον. Παράλληλα στα πλαίσια της ανωτατοποίησης των Σχολών έχουμε την δυνατότητα να συνεχίσουμε σε μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους σπουδών και να παραβλέψουμε τις ελλείψεις μας (αφού τελικά έχουμε πτυχίο και νομιμοποιούμαστε να το κάνουμε!) Ας μη μας κακοφαίνεται να πούμε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός και να απαιτήσουμε μεταλυκιακές γεωτεχνικές-γεωργικές?- σχολές και πανεπιστημιακά πτυχία με ευρύ γνωστικό αντικείμενο που να μας δίνουν την ουσιαστική δυνατότητα για περαιτέρω έρευνα.

4ον Η κατάπτυστη συνθήκη της Μπολόνια με το δήθεν ξεκαθάρισμα στο χώρο της παιδείας δουλεύει ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση. Η υποβάθμιση του πτυχίου σε πρώτο και δεύτερο κύκλο σπουδών ουσιαστικά υποχρεώνει σε εξειδίκευση (αφού ο πρώτος κύκλος είναι ανεπαρκής και επιβάλλεται ο δεύτερος κύκλος ώστε να ¨σταθεί¨ κάποιος στην αγορά εργασίας) όταν η σωστή κατεύθυνση θα ήταν να υποχρεώνει σε ολοκληρωμένη γνώση μιας επιστήμης. Η αναγωγή του πτυχίου σε σύνολο πιστωτικών μονάδων ουσιαστικά καθιερώνει αυτό που ζούμε ούτως ή άλλως : την απόκτηση ενός πτυχίου Χ πιστωτικών μονάδων και μετά την δυνατότητα παρακολούθησης σεμιναριών για να προστεθούν πιστωτικές μονάδες ώστε τελικά να αποκτήσουμε Υ πιστωτικές και να έχουμε το ίδιο πτυχίο στα χέρια μας, με διαφορετικές γνώσεις και τελικά το ίδιο συμπιεσμένο μισθολόγιο (δεν αναφέρεται πουθενά η αναγωγή των πιστωτικών μονάδων σε διαφοροποίηση των μισθολογίων) Η αντιμετώπιση της παιδείας συνολικά μέσα από τη συνθήκη της Μπολόνια περιγράφεται στα πλαίσια μιας φιλολογικής αναζήτησης γνώσης για Δον Κιχώτες φοιτητές που αναζητούν την γνώση για την γνώση και όποτε πλησιάσουν στους ανεμόμυλους των πιστωτικών μονάδων καινούριοι εχθροί (στόχοι πιστωτικών μονάδων?) εμφανίζονται. Καμία αναφορά στην αγορά εργασίας ή στην κατάκτηση ενός γνωστικού αντικειμένου που να δίνει τη δυνατότητα στον πτυχιούχο να σταθεί στην αγορά εργασίας. Ξεκινώντας ένα κύκλο ερωτημάτων και διαπιστώσεων νομίζω ότι μπορούμε συλλογικά μέσα από τη δημοκρατία του κυβερνοχώρου να συμφωνήσουμε και επιτέλους να δράσουμε συλλογικά (όπως μας συμφέρει και μόνον έτσι) στην κατεύθυνση της διαλεύκανσης του τεχνολογικού-πανεπιστημιακού τοπίου και της διεκδίκησης θέσεων νόμιμης εργασίας για όλους.

Με τιμή,
Κωνσταντίνα Ζέκα-Πάσχου
Τεχνολόγος Γεωπονίας MSc