Οι υστερήσαντες...

Μετά την δήλωση «άλλο τα ΤΕΙ και άλλο τα Πανεπιστήμια», η κ. Άννα «ξαναχτύπησε» δηλώνοντας στον τηλεοπτικό σταθμό ALTER «…Άλλος αυτός που πάει στην Ιατρική και άλλος αυτός που πάει στην Νοσηλευτική. Άλλος αυτός που πάει στην Γεωπονική και άλλος αυτός που πάει στην Ανθοκομική. Άλλος αυτός που πάει στην σχολή του Πολυτεχνείου και άλλος αυτός που πάει στα Τεχνικά Επαγγέλματα ».

Με τη δεύτερη αυτή δήλωσή της, η κ. Υπουργός δίνει άλλη διάσταση στη διαφοροποίηση Πανεπιστημίων – ΤΕΙ. Ενώ με τη πρώτη δήλωσή της διαφοροποιεί τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ ως προς το επίπεδο των παρεχόμενων σπουδών και ως προς τον εκπαιδευτικό τους ρόλο, με τη δεύτερη δήλωσή της ταξινομεί τους επιτυχόντες στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ ως προς την αξία τους. Φαίνεται, για την κ. Υπουργό, ότι η επιτυχία στις επίλεκτες πανεπιστημιακές σχολές όπως η ιατρική, η γεωπονική, το Πολυτεχνείο προικονομεί στον επιτυχόντα ανώτερα χαρακτηριστικά προσωπικότητας ενώ ταυτόχρονα υπονοείται η (διανοητική ;) υστέρηση των επιτυχόντων στις «κατώτερες» σχολές των ΤΕΙ.

Έτσι αποκαλύπτεται και η πρεμούρα των πολιτικών μας να διατηρήσουν τα ΤΕΙ. Φαίνεται ότι, εκτός των άλλων, αυτά υπάρχουν για να αποτρέψουν τους υστερήσαντες μεν φιλόδοξους δε νέους από την απόκτηση πτυχίου επίλεκτων σχολών, από μη ελεγχόμενες από το κράτος και τα γνωστά ιερατεία πηγές (πανεπιστήμια του εξωτερικού, κολέγια), χρυσώνοντας τους παράλληλα το χάπι με την απονομή δήθεν «ανώτατων» τίτλων σπουδών και επαγγελματικών δικαιωμάτων που προσομοιάζουν με αυτά των επίλεκτων σχολών.

Αξίζει πάντως, να τελειώσει αυτή η σύντομη ανάρτηση με την φράση της Συμβούλου Επαγγελματικού Προσανατολισμού κας Ρουσιάδου Στέλλας που απηύθυνε σε υποψήφιους πανελληνίων εξετάσεων: «Μην ξεχνάτε! Οι εξετάσεις δεν κρίνουν την αξία σας! Αξίζετε γι' αυτό που ΕΙΣΤΕ και όχι γι' αυτό που ΓΡΑΦΕΤΕ στις εξετάσεις.»

Η απουσία κοινής λογικής

Η απουσία κοινής λογικής αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα μη επίλυσης του κυριότερου κατά τη γνώμη μου προβλήματος των ΤΕΙ, αυτό της ταυτότητας των ιδρυμάτων. Αφήνει περιθώρια μόνο για τυφλή σύγκρουση γεγονός που το βλέπουμε να συμβαίνει τα τελευταία περίπου τριάντα χρόνια μεταξύ των εκπροσώπων ΤΕΙ - Πανεπιστημίων. Φαίνεται ότι διαφωνούμε κυρίως γιατί δεν υπάρχει κοινή γλώσσα κατανόησης εννοιών και θέσεων. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε ούτε το προνόμιο της διαφωνίας γιατί αυτή προϋποθέτει συμφωνία τουλάχιστον στα «στοιχειώδη».

Σε αυτό το σκηνικό του παραλόγου, που στήθηκε με ευθύνη της Πολιτείας , η κάθε πλευρά παλεύει να επιφέρει το καίριο πλήγμα στον «αντίπαλο» γεγονός που συνιστά το συλλογικό μας διαζύγιο με την λογική. Ως κλάδος φυσικά και δεν πρέπει να αμνηστεύσουμε το ΤΕΕ και το ΓΕΩΤΕΕ για τις φασιστικές τους πρακτικές αρκεί να μη μεταθέτουμε τα κριτήρια διάγνωσης του προβλήματος σε φαινομενικά «ενόχους».

Παράλληλα ζούμε με την ψευδαίσθηση του «Ανώτατου» τίτλου σπουδών και της δήθεν επαγγελματικής «καταξίωσης» των «τεχνολόγων». Αλήθεια τι εννοούμε όταν ισχυριζόμαστε ότι «οι ‘τεχνολόγοι’ είναι καταξιωμένοι επαγγελματικά»; Αν πράγματι χρησιμοποιούμε τη έννοια της «καταξίωσης» με το μεστό νόημά της δε θα έπρεπε να βλέπαμε και τη συνακόλουθη καταξίωσή μας στον κοινωνικό βίο; Πόσους υπουργούς, βουλευτές, γενικούς Γραμματείς Υπουργείων, Περιφερειάρχες κοκ έχει να επιδείξει ο κλάδος μας τα τελευταία τριάντα χρόνια;

Με τις προτάσεις μας ουσιαστικά υιοθετούμε τη βολική για τους πτυχιούχους των Πανεπιστημίων άποψη περί «διακριτών ρόλων». Αν υπήρχε έστω και ίχνος λογικής σε μια τέτοια άποψη γιατί δεν προκύπτουν «εξ ορισμού» τα επαγγελματικά μας δικαιώματα;

Γινόμαστε συμπλεγματικοί και τελικά αυτοκαταστροφικοί με το να ζητάμε τη μετονομασία των ΤΕΙ σε «university of…». Και να μας έφτανε αυτό!

«Κάνοντας άμεση χρήση του νέου Θεσμικού Πλαισίου, τα Τ.Ε.Ι να προχωρήσουν σε αναμόρφωση των 4ετών προγραμμάτων σπουδών τους σε 5ετή, μεταφέροντας την εκπόνηση της Πτυχιακής Εργασίας και της πρακτικής άσκησης στο 5ο έτος, απαιτώντας ομοίως την αναγνώρισή τους ως master».

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΤΩΝ Τ.Ε.Ι.

(http://www.pepteg.gr/2009-06-02-15-00-51/157-2009-09-24-08-38-08)

Τι μας πείθει ότι οι μελλοντικοί «τεχνολόγοι» απόφοιτοι των «university of…» με 5ετή φοίτηση και κάτοχοι master θα ισοτιμηθούν με τους απόφοιτους ΚΑΤΕ/ΤΕΙ; Σε ποιο επίσημο κείμενο της «συμμάχου» ΟΣΕΠ-ΤΕΙ (που υποστηρίζει μια ανάλογη πρόταση) αναφέρεται ρητώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Και ο ρόλος των αντίστοιχων Πανεπιστημίων; Για να υπάρξει μια λογική ισορροπία θα έπρεπε ,για παράδειγμα,και οι γεωπόνοι ΠΕ να μετατραπούν με τη σειρά τους σε αυτό που οι γάλλοι αποκαλούν «ingénieurs agronomes de conception», επιστήμονες δηλαδή που θα έχουν εκπαιδευθεί για να συλλαμβάνουν ιδέες, να σχεδιάζουν προγράμματα, να καθοδηγούν την εκτέλεση σύνθετων έργων. Τι θα συνέβαινε σε μια τέτοια περίπτωση; Ενώ η αφεντιά μας θα καμάρωνε για τη μαγική μετατροπή του πτυχίου μας από «ΤΕΙ of…» σε «University of…» οι σημερινοί απόφοιτοι γεωπόνοι ΠΕ - που δεν έχουν φυσικά τα προσόντα των «ingénieurs agronomes de conception» - θα έψαχναν για καμιά δουλειά delivery.

Και η στρατηγική μας; Καταρχάς να αφανιστεί ο αντίπαλος.
«Η Ελληνική Πολιτεία να σταματήσει να χρηματοδοτεί μέσω του Έλληνα φορολογούμενου, τα επιμελητήρια Τ.Ε.Ε, ΓΕΩΤ.Ε.Ε.»
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΤΩΝ Τ.Ε.Ι.
(http://www.pepteg.gr/2009-06-02-15-00-51/157-2009-09-24-08-38-08)

Και πως θα επιτευχθεί ο ευγενής μας στόχος; Μήπως με τον «διάλογο» με τα καθ’ ύλην αρμόδια Υπουργεία; Δεν ξέρουμε ότι «διάλογος» σημαίνει κατ’ ουσία αναμέτρηση ισχύος και κατ’ επέκταση εκβιασμών; Από πού προκύπτει τέτοια δυνατότητα; Μήπως με την αξιολύπητη πρακτική της «ντουντούκας» η οποία ουδέποτε έλυσε κανένα πρόβλημα;

Προτάσεις και στρατηγική… πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα.

Κρίμα, γιατί κάποιοι συνάδελφοι  που μας εκπροσωπούν και καλές προθέσεις έχουν και χρόνο πολύτιμο αφιερώνουν   από τη ζωή τους για την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας. Δυστυχώς, δεν αρκούν οι καλές προθέσεις.

«Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!... Φταίει ο Θεός που μας μισεί! Φταίει το κεφάλι το κακό μας. Ποιος φταίει;…»

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Μ.Λ.

Προς γνώση και συμμόρφωση.

Ελληνική μυθολογία

Η επιθυμία για πρόσβαση στο πανεπιστήμιο κατέχει κορυφαία θέση στην κλίμακα αξιών της ελληνικής κοινωνίας. Αποτελεί κρίσιμη παραδοχή για τη μέση ελληνική οικογένεια ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο (και δευτερευόντως στα ΤΕΙ) αποτελεί μονόδρομο για την κοινωνική και οικονομική καταξίωση του έλληνα πολίτη.

Με το νόμο 3696/2008 που τέθηκε σε ισχύ στις 25 Αυγούστου, η δυνατότητα απόκτησης πανεπιστημιακού πτυχίου αλλάζει άρδην. Πλέον, τα δημόσια πανεπιστήμια και ΤΕΙ δεν θα έχουν το μονοπώλιο χορήγησης ανώτατων πτυχίων. Κολέγια εδρεύοντα στην Ελλάδα, τα οποία έχουν συνάψει συμφωνίες με ξένα πανεπιστήμια, παρέχουν τα ίδια επαγγελματικά προσόντα για την πρόσβαση σε νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα με εκείνα των δημοσίων πανεπιστημίων και ΤΕΙ.

Παρόλη την πολιτικά επιλήψιμη ενέργεια του απερχόμενου Υπουργού Παιδείας Άρη Σπηλιωτόπουλου να χορηγήσει άδειες λειτουργίας σε 33 Κολέγια την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, η εξέλιξη αυτή μπορεί τελικά να είναι θετική κυρίως γιατί η ανατροπή της σημερινής κατάστασης εκκινεί διαδικασίες οι οποίες (υπό συνθήκες) μπορούν να αποβούν ωφέλιμες για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και ειδικότερα για εμάς τους «Τεχνολόγους». Και αυτό γιατί οι απόφοιτοι των κολεγίων θα έχουν πρόσβαση στην αγορά εργασίας επί ίσοις όροις με τους αποφοίτους των πανεπιστημίων και επομένως οι γνωστές αιτιάσεις εναντίων της προσπάθειας αναβάθμισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων ΤΕΙ θα αποδυναμωθούν αισθητά. Είναι λοιπόν εξαιρετική ευκαιρία να προβάλλουμε τις επιδιώξεις μας αρκεί να λάβουμε υπόψη ότι ο χρόνος μάλλον δεν είναι σύμμαχός μας (ο νοών νοείτο). Αν σ’ αυτή τη συγκυρία εκμεταλλευτούμε και τη βλακώδη επιδίωξη της αναγνώρισης του greco – master για τους αποφοίτους σχολών πενταετούς φοίτησης τότε πραγματικά η πρόταση αυτού του blog για ισοτίμηση υπό προϋποθέσεις των πτυχίων ΤΕΙ – πανεπιστημίων γίνεται όσο ποτέ άλλοτε ρεαλιστική και επομένως πραγματοποιήσιμη.

Όσον αφορά τα κροκοδείλια δάκρυα του γνωστού «ιερατείου» (και των άλλων «προοδευτικών δυνάμεων») για τη διαφύλαξη του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, έχω να παραθέσω τα εξής:

1. Οι δαπάνες των ελληνικών νοικοκυριών για φροντιστηριακά μαθήματα φθάνουν περίπου τα 110 εκ. € ετησίως, οι οποίες είναι από τις υψηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν όχι παγκοσμίως.

2. 20.000 φοιτητές κάθε χρόνο εισάγονται εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας επιβαρύνοντας ο καθένας τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς από 8.000 έως 10.000 € ετησίως.

Αποτέλεσμα της «δωρεάν εκπαίδευσης» που παρέχεται στον έλληνα πολίτη είναι και η συμμετοχή των παιδιών των κατά τεκμήριο χαμηλόμισθων οικογενειών στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι φοιτητές/ τριες με πατέρα στην κατηγορία "Γεωργικά, Αλιευτικά, Δασικά επαγγέλματα κλπ" με 19,4% συμμετοχή στον πληθυσμό εκπροσωπούνται στο σύνολο των πρωτοετών φοιτητών ΑΕΙ με ποσοστό 4,9% ! Παράλληλα οι φοιτητές/ τριες με πατέρα στην επαγγελματική κατηγορία "Εργάτες, Τεχνίτες, Χειριστές κ.λ.π." με 29,2% συμμετοχή στον πληθυσμό εκπροσωπούνται στο σύνολο των πρωτοετών φοιτητών ΑΕΙ με ποσοστό 17,9%.  Πηγή: http://www.alfavita.gr/

Εκτός της οικονομικής διάστασης του θέματος, πρέπει να έχουμε υπόψη και τα παρακάτω σημαντικά στοιχεία:

- 3 στους 4 υποψήφιους εισάγονται σε τμήματα εκτός πρώτης προτίμησης.

- 1 στους 6 εισάγονται σε τμήματα που τους είναι εντελώς αδιάφορα.

- 1 στους 2 σπουδαστές αποφοιτούν τελικά από τα ΤΕΙ.

Καλό θα είναι λοιπόν να μην παρασυρόμαστε από έναν ακόμη νεοελληνικό μύθο περί «εμπορευματοποίησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης» μέσω της αναγνώρισης των Κολεγίων που εντέχνως παρουσιάζουν στην ελληνική κοινωνία κυρίως όσοι εξέθρεψαν με τη στάση τους την σημερινή χαώδη κατάσταση στη Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Το έλλειμμα του ορθολογισμού και η υποκρισία περισσεύει όταν είναι γνωστό ότι συνυπάρχει αρμονικά εδώ και δεκαετίες ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εκεί δηλαδή που η εκπαίδευση στοχεύει στην ανάπτυξη και καλλιέργεια των ανθρώπινων πολιτισμικών και πνευματικών αξιών, στη διαμόρφωση ανθρώπων ικανών «να κοιτάξουν πάνω από τον τοίχο». Γιατί λοιπόν κόπτονται για την είσοδο του ιδιωτικού τομέα εκεί που παράγονται «επαγγελματίες»; Γιατί θεοποιείται ο «δημόσιος χαρακτήρας» της εκπαίδευσης όταν αυτός αποτελεί (ως γνωστόν) το καταφύγιο της ευνοιοκρατίας, της αδιαφάνειας και της συναλλαγής;

ΟΥΕ ΥΜΙΝ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ.

M.Λ.

Λομπίστες και πολιτική

Με αφορμή την άτακτη υποχώρηση του υπουργείου παιδείας στο θέμα του προσδιορισμού των επαγγελματικών δικαιωμάτων των δύσμοιρων αποφοίτων ΤΕΙ από το ίδιο το υπουργείο παιδείας προς μια διαδικασία συναπόφασης και συνεκτίμησης με τους παραδοσιακούς πολέμιους του ζητήματος (ΤΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ), δημιουργείται μια θλιβερή εντύπωση στην κοινωνία για το ποιος τελικά διαμορφώνει πολιτική.

Και βέβαια στις σημερινές συνθήκες της συναινετικής διακυβέρνησης με αυξημένες τη συμμετοχή των πολιτών και των εκπροσώπων τους στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης πολιτικής, μία τέτοια απόφαση θα μπορούσε ενδεχομένως να χαρακτηριστεί θετική εξέλιξη - υπό την έννοια ότι η κρίση του Υπ. Παιδείας τίθεται σε δημόσια διαβούλευση- εφόσον στους συναποφασίζοντας συμπεριλαμβάνονται και τα συνδικαλιστικά όργανα των αποφοίτων ΤΕΙ.

Ωστόσο αυτό που θλίβει είναι η ευκολία με την οποία ένας συντεχνιακός φορέας, προασπιζόμενο τα δικά του οικονομικά και επαγγελματικά προνόμια, ασκεί πίεση και καταφέρνει να διαμορφώσει τις αποφάσεις του Υπ. Παιδείας προς ίδιον όφελος. Σε μια δημοκρατία και στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. η ύπαρξη ισχυρών οικονομικών και επαγγελματικών λόμπι ανέκαθεν αποτελούσε την Πέμπτη φάλαγγα στη διαμόρφωση πολιτικής με πολλές φορές δυσάρεστα αποτελέσματα (αρκεί να θυμηθούμε το πυρηνικό λόμπι στη δεκαετία του 80 στη Γαλλία). Στην περίπτωση όμως της οπισθοχώρησης του Υπ. Παιδείας το απογοητευτικό είναι η αδυναμία του Υπ. Παιδείας να υποστηρίξει τις δικές του προτάσεις –θέσεις και εν γένει το σκεπτικό του. Η παράδοση των όπλων από πλευράς Υπ. Παιδείας καταδεικνύει την ατολμία του και κυρίως το φόβο του καταραμένου πολιτικού κόστους ιδιαίτερα σε συνθήκες εύθραυστης κυβερνητικής πλειοψηφίας. Υπό τέτοιες συνθήκες δεν πρόκειται καμία ρηξικέλευθη (αλλά και οποιαδήποτε άλλου είδους) πολιτική να γίνει πράξη όταν υπάρχουν ισχυρά λόμπι με δυνατότητες διαμόρφωσης πολιτικών αποφάσεων. Και δυστυχώς η επίπτωση των λόμπι παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις στον ευαίσθητο χώρο της παιδείας όπου η χάραξη της εθνικής της στρατηγική, αποτελεί προαπαιτούμενο για την μελλοντική κοινωνία που θέλουμε και συνεπώς θα έπρεπε να συνεκτιμά και αξιολογεί τις απόψεις των φορέων αντί να τις υιοθετεί αμαχητί.
Κ.Π.